Dywizja powstała w 1919 roku. W latach 1919-1920, wzięła udział w walkach toczonych przez Wojsko Polskie z Ukraińcami o Małopolskę Wschodnią. Uczestniczyła również w wojnie polsko-bolszewickiej, w czasie której odznaczyła się szczególnym męstwem w bojach toczonych z oddziałami l Armii Konnej Siemiona Budionnego. Do historii i legendy przeszły zwycięskie bitwy pod Jelnicą, Zamoszem, Szpanowem, Klewaniem, Dubnem i Jarosławiczami.
Za bohaterstwo wykazane w tych bojach, 54 oficerom i żołnierzom nadano Krzyż Orderu Wojennego Virtuti Militari, a 633 Krzyż Walecznych.

Po zakończeniu działań wojennych, Dywizja powróciła do macierzystych garnizonów. Dowództwo, 20pp Ziemi Krakowskiej, 6 pal, 6 bsap, 6 dac oraz 3 bp 12 pp, stacjonowały w Krakowie. Natomiast 16 pp w Tarnowie, a 12 pp w Wadowicach. Silnie związki 6 DP z Krakowem i Małopolską, znalazły swe odbicie w nadaniu 20 pp wyróżniającego miana "Ziemi Krakowskiej".

Dywizję sformowano w lipcu 1944 roku, na mocy Rozkazu Nr 00130 Dowódcy l Armii Polskiej z ZSRR, gen. Zygmunta BERLINGA. Jednostki dywizyjne tworzono w rejonie Żytomierza, na Ukrainie. Trzon masy żołnierskiej stanowili miejscowi Polacy, którzy poprzez wstąpienie do służby, pragnęli wydostać się z "nieludzkiej ziemi" i powrócić do Ojczyzny. Latem 1944 roku przeniesiono rejon formowania Dywizji na zajęte przez Armię Czerwoną ziemie polskie między Bugiem a Wisłą. W Przemyślu i w okolicach kontynuowano szkolenie. W dniach 18 i 19 października 1944 roku żołnierze złożyli Przysięgę Wojskową w Przemyślu, skąd, w grudniu tegoż roku, wyruszyli na front.

Szlak bojowy Dywizji prowadził przez Warszawę, Wał Pomorski oraz Kołobrzeg. Zdobycie tej silnej nadmorskiej twierdzy, po wsze czasy rozsławiło imię żołnierzy 6 PDP. Zwycięskie walki na Pomorzu Zachodnim w 1945 roku, przyniosły później Dywizji zaszczytne, wyróżniające miano "Pomorska". Wiąże się z nimi również inne, historyczne wydarzenie, którym były uroczyste zaślubimy z Morzem, na Kołobrzeskiej Plaży. (18 marzec 1945 r.). Od marca do kwietnia 6 DP zajmowała pozycje obronne na Wybrzeżu Bałtyku, po czym została skierowana nad Odrę i włączona do sił biorących udział w Operacji Berlińskiej Armii Czerwonej. W ramach tej operacji, która rozpoczęła się w dniu 16 kwietnia 1945r., Dywizja sforsowała Odrę i wkroczyła na rdzennie niemieckie ziemie. Jako pierwsza wielka jednostka Wojska Polskiego, dotarła w dniu 3 maja tegoż roku do Łaby, gdzie żołnierze 6 DP spotkali się z oddziałami 9 Armii USA. Po kapitulacji III Rzeszy, w dniu 8 maja 1945 roku, 6 DP została wycofana do kraju, gdzie powierzono jej zadanie ochrony granic RP na Zachodzie i na Południu.

Pierwsza w dziejach polskiego oręża wielka jednostka Wojsk Powietrzno- Desantowych powstała w okresie II wojny światowej w Szkocji (23 września 1941r.). Sformowano ją na osobisty rozkaz naczelnego Wodza PSZ na Zachodzie, gen. broni Władysława SIKORSKIEGO, na bazie 4 Kadrowej Brygady Strzelców, której twórcą i dowódcą był ówczesny płk dypl. Stanisław F. SOSABOWSKI. Jego zdolnościom organizatorskim i konsekwencji, zawdzięczać należy przekształcenie luźniej masy uchodźców, jaką była 4 KBS, w elitarną Brygadę Spadochronową. Brygada ta pozostawała początkowo w wyłącznej dyspozycji NW PSZ i była przeznaczona do wsparcie powstania przeciwko Niemcom, jakie, zgodnie z planami Komendy Głównej Armii Krajowej, miało wybuchnąć w okupowanej Polsce. W latach 1942-1944, Brygada szkoliła się w Szkocji, gdzie otrzymała uzupełnienia z Armii Polskiej, wyprowadzonej przez gen. Władysława ANDERSA ze Związku Sowieckiego na Bliski Wschód. Po tragicznej śmierci gen. SIKORSKIEGO w 1943 roku, l SBS została podporządkowana Dowództwu l Alianckiej Armii Powietrzno - Desantowej. Latem następnego roku przeniesiono ją do Środkowej Anglii, gdzie została doprowadzona do stanu pełnej gotowości bojowej. We wrześniu tego roku otrzymała zadanie uczestniczenia w Operacji p.k. "MARKET-GARDEN", którą przeprowadzono na terenie Holandii.

Formowanie Dywizji rozpoczęło się w czerwcu 1957 roku i poprzedzone było specjalistycznym kursem instruktorów spadochronowych, przeprowadzonym w maju tegoż roku, w Koszarach przy ul. Wrocławskiej 82, gdzie dotychczas stacjonował 16 Kołobrzeski pułk piechoty 6 PDP. Nowo formowany związek taktyczny otrzymał nazwę: 6 Pomorska Dywizja Powietrzno-Desantowa. Przejął on po swej frontowej poprzedniczce tradycje, wyróżniające miano oraz bazę szkoleniową i część kadry zawodowej. Gorącym orędownikiem utworzenia Dywizji był ówczesny Dowódca Warszawskiego Okręgu Wojskowego, gen. broni Józef KUROPIESKA, który osobiście czuwał nad przebiegiem prac organizacyjnych.
Pierwszych żołnierzy służby zasadniczej wcielono do 6 PDPD w listopadzie 1957 roku. Natomiast w styczniu następnego roku, złożyli oni przysięgę wojskową na Krakowskim Rynku. W dniu 22 lipca tegoż roku, Dywizja po raz pierwszy zaprezentowała się społeczeństwu w beretach koloru bordo, od których spadochroniarze uzyskali popularne miano "Czerwonych Beretów". W tym też roku jednostki wchodzące w skład Dywizji otrzymały sztandary, a żołnierzom przyznano prawo do używania tytułu skoczka spadochronowego.

6 Pomorska Brygada Powietrzno - Desantowa powstała w 1986 roku z przeformowania elitarnej 6 Pomorskiej Dywizji Powietrzno - Desantowej, stacjonującej w Krakowie (sformowana w 1957r.). W 1989 roku przemianowano ją na 6 Pomorską Brygadę Desantowo – Szturmową, a w dwa lata później na 6 Brygadę Desantowo - Szturmową. W latach 1992 - 1994 Brygada przeszła pierwszą restrukturyzację, która miała na celu dostosowanie tego związku taktycznego do wymogów wynikających ze zmiany sytuacji polityczno - militarnej w Polsce i w Europie (przemiany ustrojowe w kraju, rozwiązanie Układu Warszawskiego i koniec "zimnej wojny"). W 1993 roku weszła w skład Wojsk Aeromobilnych, podległych Dowództwu reaktywowanego Krakowskiego Okręgu Wojskowego. Po rozformowaniu KOW, w styczniu 1999 roku Brygada została podporządkowana Dowództwu Korpusu Powietrzno - Zmechanizowanego, przemianowanego następnie na 2 Korpus Zmechanizowany.

Nadawana współcześnie w 6 BDSz Odznaka Skoczka i Instruktora WPD, nawiązuje bezpośrednio układem graficznym i symboliką do Bojowego Znaku Spadochronowego, ustanowionego w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie przez Naczelnego Wodza, gen. broni Władysława SIKORSKIEGO, w 1941 roku. W szczególności zaś do jego zmienionej wersji, jaką wprowadzono w drugiej połowie 1944 roku, po bitwie pod Arnhem. Wersja ta przedstawiała atakującego orła ze skrzydłami uniesionymi w górę, trzymającego w dziobie złoty wieniec. Tę właśnie wersję wzięto pod uwagę, gdy w 1967 roku przystąpiono do opracowania wzoru odznaki dla polskich Wojsk Powietrzno-Desantowych.
Używane w PSZ na Zachodzie Odznaki, były numerowane i w żadnym przypadku nie mogły być nadawane honorowo osobom niepełniącym służby w oddziałach spadochronowych. Obecnie używane w WPD Odznaki, nie są numerowane. Wykonuje się je z metalu posrebrzanego. Wieniec Odznaki Skoczka ma kolor srebrny a wieniec Odznaki Instruktora Spadochronowego kolor złoty.
W wieńcu umieszcza się wkładkę z cyframi arabskimi określającymi ilość oddanych skoków ze spadochronem. Natomiast Odznaka instruktora posiada na wkładce cyfry rzymskie (I, II lub III) oznaczające rodzaj klasy specjalisty wojskowego lub literę "M", oznaczającą klasę mistrzowską.
Wprowadzone w 1971 roku "Przepisy Ubiorcze W.P.", ostatecznie usankcjonowały noszenie Odznaki Skoczka i Instruktora przez żołnierzy WPD. Odznakę Skoczka Spadochronowego może otrzymać żołnierz, który oddał co najmniej 5 skoków ze spadochronem. Odznaki te, których nadawane zainicjował przed 35 laty ówczesny dowódca 6 PDPD, gen. dyw. Edwin ROZŁUBIRSKI, nadal funkcjonują bez zmian w naszych Siłach Zbrojnych. Stanowi to piękny przykład zachowania dobrych tradycji, integrujących elitarne środowisko żołnierzy - spadochroniarzy, którzy z dumą nawiązują do wspaniałego dorobku swoich poprzedniczek l SBS i 6 PDPD

Oznaka Rozpoznawcza określa zaszeregowanie żołnierza do określonego rodzaju wojsk, służby czy też jednostki wojskowej. Tradycja noszenia takich oznak jest stosunkowa młoda. Wywodzi się ona z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, gdzie wprowadzono je na wzór odznak noszonych przez Brytyjczyków.

Bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej oznaki takie nie były używane. Po raz pierwszy wprowadził oznaki rozpoznawcze w 6 Pomorskiej Dywizji Powietrzno - Desantowej, jej do ówczesny dowódca -gen. dyw. Edwin ROZŁUBIRSKI (Rozkaz Nr 55 z dnia 11 maja 1963 r.) Odznaki te nie znalazły jednak uznania w oczach przełożonych Generała, wobec czego zaprzestano ich noszenia na początku 1965 roku. Do pomysłu tego powrócił Dowódca 6 PDPD we wrześniu tegoż roku, w związku z udziałem Dywizji w Ćwiczeniach Układu Warszawskiego p.k. "BURZA PAŹDZIERNIKOWA". Zlecił on wykonanie projektu oznaki st. sierż. sztab. Zbigniewowi ŚLUSARCZYKOWI. Przedstawiony przez niego projekt Dowódca zatwierdził i właśnie z nim 6 PDPD wystąpiła na tych ćwiczeniach, które odbyły się na terenie Niemieckiej Republiki Demokratycznej.

Idea ustanowienia Odznaki Pamiątkowej Brygady, zrodziła się na fali przywracania Wojsku Polskiemu tradycji, symboli i obyczajów, jakie kultywowano w Armii II Rzeczypospolitej. W odpowiedzi na liczne zapytania i postulaty ze strony kadry zawodowej, ówczesny Dowódca Brygady, płk dypl. Władysław SOKÓŁ, polecił opracować "Statut Odznaki Pamiątkowej 6 BDSz" oraz wzór tego odznaczenia. Statut opracowali oficerowie Wydziału Społeczno – Wychowawczego, a projekt graficzny odznaki wykonał kpt. Waldemar JAGIEŁŁO z 18 Bielskiego bdsz. W dniu l lutego 1991 roku Dowódca 6 BDSz zatwierdził ten dokument oraz projekt odznaki.
Początkowo przewidywano, że będzie kilka kategorii odznaki (Złota, Srebrna, Brązowa i Honorowa) oraz przyznano prawo wykonywania tych odznak każdej Jednostce, wchodzącej w skład Brygady. Wkrótce jednak odstąpiono od tych założeń. W tym celu zmodyfikowano "Statut", a także wzór odznaki, któremu nadano formę graficzną, w jakiej przetrwała do dnia dzisiejszego.